LEIDEN – De dozen staan klaar, de laatste dossiers zijn doorgeschoven. Bijna acht jaar wethouderschap zit erop. “Ik wist al sinds het najaar dat ik zou stoppen. Dan duurt het nog best lang tot je echt weggaat. Nu merk ik: het is goed zo”, zegt wethouder Yvonne van Delft. “Ik laat het met een gerust hart achter.” Terugkijken doet ze zonder vals sentiment. “Het is echt een voorrecht om mee te mogen bouwen aan je eigen stad. Mooier, socialer, groener maken.” Door haar werk leerde ze Leiden opnieuw kennen. “Het lijkt me ook wel lekker om gewoon weer inwoner te zijn. Niet altijd in je hoofd aan het werk.”
Haar eerste periode werd in een woord bepaald: corona. “Ik had nooit gedacht dat een kroeg dicht kon. Dat de overheid zegt: jullie gaan allemaal op slot. Dat was voor iedereen een eyeopener: de wereld is niet zo veilig als je dacht.” Ze zag ondernemers hun levenswerk onder hun handen vandaan zien glippen. “Dat vond ik heftig. Je voelt je ook machteloos.” Tegelijkertijd groeide er iets anders: “We hebben in die tijd ontzettend goed samengewerkt met ondernemers. Wat niet kon, gingen we samen wel doen.”
In haar tweede termijn werd ze het gezicht van de energietransitie. Netcongestie, betaalbaarheid, eindeloze lobby richting Den Haag. “Er gaat heel veel tijd in zitten, met uiteindelijk wel resultaat, maar minder tastbaar. Terwijl het juist bij mij past om dingen te realiseren die je letterlijk kunt beetpakken.”
Ze las altijd alle beslissingen op bezwaar. “Dan komen de persoonlijke verhalen naar voren. Soms zeg ik: doen we dit nou goed? En dan moet of iemand mij overtuigen, of we moeten het anders doen. Als je voor één iemand het verschil kunt maken, is dat al heel veel waard.” Een plek waar dat verschil tastbaar is, is DZB. Ze glimt als ze erover praat. Over gepensioneerden die nog steeds langskomen voor een praatje. En vooral over die twee jongens die tijdens corona “ontsnapten” om toch te gaan werken. “Wie ontsnapt er nou naar zijn werk? Dat zegt alles. Voor hen is het familie.”
De huidige maatschappelijke onvrede begrijpt ze. “We hebben het met elkaar heel ingewikkeld gemaakt. Ik zie het als een reflex op een tijd van grote veranderingen. Daarom vraag ik altijd: wat maakt dat jij doet wat je doet?” Toch blijft haar hoofdboodschap optimistisch. “Leiden is een stad van compassie. Ons Leids Ontzet, die saamhorigheid, dat is goud. Af en toe een beetje tevredener zijn zou ik de Leidenaren wel gunnen.”
